Studiował
etnografię na Uniwersytecie Warszawskim. Zainteresowania –
etnografia, antropologia, sztuki plastyczne, fotografia, grafika
komputerowa, krajoznawstwo, turystyka i wiele innych. Praca – na
początku: turystyka (ORBIS i PTTK), potem: CEPELiA, "Zachęta",
Muzeum Niepodległości i ostatnio Dom Wojska Polskiego.
Kolekcja wycinanek Piotra Sztuczyńskiego
składa się w większości z rekonstrukcji dokonanych na podstawie
ikonografii zawartej w artykule Gizy Frenklowej "Wycinanka
Żydowska" w Polskiej Sztuce Ludowej nr 3 z 1965 r. Znajdują się
w niej również oryginalne kompozycje autorstwa Piotra
Sztuczyńskiego.
Wycinanki z tej kolekcji znajdują się w zbiorach muzealnych i
prywatnych w Polsce, Francji, Izraelu i na terenach byłego ZSRR.
Eksponowane były w Żydowskim Instytucie Historycznym w
Warszawie, w Galerii "Zachęta" w Warszawie, Galeria "Pestka" w
Państwowym Muzeum Etnograficznym, Muzeum Niepodległości, Biuro
Wystaw Artystycznych w Kielcach, kilkakrotnie w Domu Kultury w
Ursusie, na wystawie "Religie i ich sztuka ludowa" w Cluny we
Francji, w Muzeum Sztuki Ludowej w Otrębusach, Muzeum
Chagalla w Witebsku i Muzeum Narodowe w Szczecinie, a
także dwukrotnie na "Prezentacjach Plastyki Mareckiej" w Galerii
Mareckiego Ośrodka Kultury.
Piotr Sztuczyński o sobie: "Wycinanka przyszła do mnie
sama (pamiętam zauroczenie wycinanką chińską). Początkowo,
jeszcze w szkole podstawowej i na początku liceum, wycinałem
jakieś kompozycje zgeometryzowane zwykłymi nożyczkami. W
starszych klasach odkryłem technikę wycinania ostrym nożem
ewentualnie żyletką (głównie w plastikowych okładkach na
zeszyty). Przez wiele następnych lat wycinanka ciągle ze mną
była, czy to jako obiekt zbierania, czy tworzenia. Często
inspiracją była wycinanka ludowa. Dopiero w 1989 r. natrafiłem w
"Polskiej Sztuce Ludowej" na artykuł Gizy Frenklowej o wycinance
żydowskiej. I w tym momencie technika i wyobraźnia wzbogaciły
się o wiedzę, tworząc zespół elementów umożliwiających powstanie
cyklu wycinanek".
Wycinanka żydowska
– Powstawała na terenach Środkowej Europy w okresie od XVIII
wieku do Holokaustu.
– Powstawała również na terenie Azji, Afryki północnej i we
Włoszech.
– Powstaje jeszcze w Izraelu, w skupiskach żydowskich USA i w
Polsce.
– Miała wiele odmian o różnym przeznaczeniu:
MIZRACH – wycinanka obrzędowa wieszana na wschodniej
ścianie mieszkania czy domu modlitwy – zawiera cytaty ze Starego
Testamentu,
ROJZALE czyli SZEWUOSL – wycinanka o funkcji
raczej dekoracyjnej wieszana w oknach domów żydowskich z okazji
Święta Namiotów – Szewuosl (jeden z pierwowzorów polskiej
wycinanki ludowej),
MENORA – wycinanka o motywach świecznika
siedmioramiennego,
KETUBA – kontrakt ślubny ozdabiany również wycinanką,
Amulety, talizmany i wycinanki ku pamięci zmarłych.
Wykonywana była wyłącznie przez mężczyzn – uczniów i nauczycieli
hederów i jaszybot oraz na niektórych terenach przez mistrzów
cechowych. Wykonywana była przy pomocy ostrego noża w kilku
egzemplarzach jednocześnie (na ogół 6) z papieru odpowiednio
złożonego i przybitego cienkimi gwoździkami do deski z miękkiego
drewna. Motywami w niej występującymi bardzo często były lwy,
jelenie, orły i gołębice, lewiatany i gryfy. Wykorzystywano
również motywy świecznika, świątyni, tablic Mojżeszowych i
gwiazdy Dawida. Wszystko to oplecione było ornamentem roślinnym.