Wanda Spalińska

Wanda Spalińska - absolwentka Wydziału Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego, po studiach praca w Ministerstwie Finansów,
potem jako redaktor w Ludowej Spółdzielni Wydawniczej, następnie jako dziennikarz m.in. w "Życiu Warszawy" i w "Życiu Gospodarczym".
Wiersze drukowała m. in. w "Tygodniku Kulturalnym" i w "Więzi". Wydała siedem tomików poetyckich: "Zabawki", "Wezwanie", "Co uczyniłeś z człowiekiem", "Konie we mgle", "Wolność na trapezie", "Mamidła", "Jestem". Tomiki zbiorowe: "Jesteśmy 2007. Piórem markowianek." oraz "Jesteśmy 2009. Piórem markowianek.". "Gałązka oliwna. Z Księgi Pamiątkowej żoliborskiego sanktuarium". Przedmowa i wybór. Od 1999 roku mieszka pod Warszawą w Nadmie (graniczącej z Markami).

	* * * Każdy ma w życiu swoją Górę Przemienienia kiedy odkrywa sens wyboistej drogi Na początku wypełniania się ogląda niedostrzegalne rozważa niewypowiedziane Na mapie twarzy wysepki pogody wzrastają nadzieją * * * Gdy ptak wyśpiewuje swe życie w pieśń się przeistacza by być sobą Jego pieśń nie jest sfałszowana pamięcią o niedoskonałości skrzydeł o skradającym się kocie "Zabawki" - Wyd. BORGIS 1991
	PAMIĘTASZ - PAMIĘTAJ Wisło pamiętasz tę noc powietrze zatrute oddechem jak twoje wody Słyszałaś krzyk bólu krzyk zakneblowanych ust który powracał echem rozdzierając niebo nad Polską W ramiona przyjęłaś ciało chłodząc rany obmyłaś je delikatnie przed spoczynkiem pluskiem niosąc pieśń żalu W głębinie zachowałaś odbicie twarzy morderców gdy wypatrywali dna Wisło pamiętaj tę noc wołanie krwi Abla nad brzegiem i oślepłe gwiazdy gdy nagle dzwon Ojczyzny psalmem uderzył w okna Wołanie szło przez ziemię "Wezwanie" - Wyd. BORGIS 1992
	UMIEĆ Na początku wszystko takie proste tyle dróg do wyboru tyle uczuć czystych słońce prześwietla Potem życie się gmatwa trzeba na nowo się uczyć i tak już bez końca Umieć tak kochać by nic nie żądać w zamian Umieć dawać innym to co zamknięte w dłoniach Umieć przemilczeć ból by nie dzielić go na bliskich Poznać łaskę cierpienia i łaskę dobroci Zawsze mieć pewność otwartych bram ogrodu Umieć a świat staje się mniejszy od grudki własnego serca i może uda się zrozumieć siebie "Co uczyniłeś z człowiekiem" - Wyd. BORGIS 1992
	LUSTRA Lustra śmieją się ze mnie i w dzień i w nocy wystarczy że spojrzą A przecież nigdy nie pytałam "lustereczko kto najpiękniejszy na świecie" nie byłam narcyzem nie prosiłam o zatrzymanie tych paru rozświetlonych chwil Nie stawałam na krawędzi ramy pukając trzykrotnie pięciokrotnie lustro nigdy nie pozwoliło mi przejść na drugą stronę nie pozwoliło aby nie zatarł się portret pamięciowy Kolejne swoje portrety ścierałam wraz z kurzem została tylko pamięć "Konie we mgle" - LSW 2000
	WOLNOŚĆ NA TRAPEZIE Drżą liny naciągnięte do granic wytrzymałości ludzie z zadartymi głowami pchają się i krzyczą każdy predestynowany do występu każdy może ćwiczyć na trapezie chodzić po linie być woltyżerem żonglować O sztuce cyrkowej prawie nie słychać jak każda sztuka jest lekceważona przed upadkiem ma chronić siatka A siatki nie ma liny drżą Ciszej! Ciszej.' To wolność nasza wolność skacze na trapezie tańczy na linie poloneza żongluje obietnicami posadami hasłami staje dęba na koniu i drażni dzikie zwierzęta Pod kopułą chmara wróbli wygłodniałych nadzieją na pełne spichrze a na barierce otaczającej arenę drzemią koty leciutko poruszając wąsami Ludzie pchają się krzyczą tupią śmieją się i szydzą z dyrektora biorąc go za klauna "Wolność na trapezie" - LSW 2002
	MAMIDŁA Można się stawiać w imię potęgi swej wolności gdy brak zagrożenia Ćwiczyć porządek słów gotowych przed kamery i mikrofony by trudniej było pojąć sens Sypać sól do ran człowieka i krzyczeć udając proroka że zaraza ogarnęła miasto Ale nie wszystko da się porwać wichrowi złudzeń nie wszystko da się oświetlić błyskiem reflektorów Rozczochrane sosny przeganiają chmury nad kopcami mrówek niebo sosen i ziemia mrówek "Mamidła" - Wyd. MICHALINEUM, 2006
	POWRACANIE Pędząca czwórka koni Chełmońskiego majaczy gdzieś w dali dźwięk Janczarów przyzywa biegną drogi w kierunku dzieciństwa Kawałek ziemi z topolami wrastającymi w niebo i starym psem w bramie z daleka bieleją brzozy jakby się obłok na trawie położył Drogi przez środek życia przychodzą i odchodzą niewidzialne śniły mi się gołębie - powiada ojciec widziałam we śnie konie - mówi matka a to ja byłam "Jestem" - 2010
	"Postawa taka odpowiada tradycjom polskiego kapłana i polskiego duszpasterstwa na ojczystej ziemi, czy też pośród zesłańców syberyjskich w czasach narodowej niewoli. W więzieniach i obozach koncentracyjnych w okresie ostatniej okupacji. Kapłan, który dzieli losy swego narodu. Kapłan, który był bliski wszystkich jego doświadczeń. Stale bliski pozostaje. Iluż tutaj trzeba by przypomnieć, wymienić po imieniu? Aż do którego"... Az chyba do tego Księdza Jerzego z warszawskiej parafii Świętego Stanisława Kostki". Fragment homilii Jana Pawła II – Tarnów, Nieszpory eucharystyczne, 10 VI 1987 roku. BYĆ GAŁĄZKĄ OLIWNĄ Palmy oliwne wiwatują hosanna hosanna parę listków schwyciło oślątko tuż przed Złotą Bramą Jerozolimy Nad Górą Oliwną niebo pokłute krzykiem w noc zielony ogród faluje niepokojem modlitwa pojmanie wniebowstąpienie cała historia powierzona pamięci drzew Gałązki kwitną biało i pachnąco i mają owoce jak purpurowoczarne śliwki cieniutką strugą płynie oliwa do dzbana Być gałązką oliwną na światło lampek panien roztropnych być gałązką oliwną na pokarm dla wszystkich Być gałązką czułą na wiatr deszcz słońce i pozdrawiać nadzieje hosanna hosanna twarz zanurzyć w ofiarne ciepło zniczów w nasze niedziele palmowe Oliwki żyją tysiąc lat a może i więcej "Gałązka oliwna. Z Księgi Pamiątkowej żoliborskiego sanktuarium". (Przedmowa i wybór) – LSW 1991

Wanda Spalińska
"MAMIDŁA"
Mami miłość, sława, wyższość, ale także świętość na pokaz. Z pokusami człowiek się oswaja, akceptuje je. O tym są Mamidła.
W tytułowym wierszu Wanda Spalińska piętnuje obłudę: "Sypać sól do ran człowieka / i krzyczeć udając proroka / że zaraza ogarnęła miasto"'. W innym ostrzega: "Głupota łatwiej trafia do rozumu / milionów / szydzi i kłamie / i strzeże przy najmniejszej dziurze w płocie” / *** Prawdą można się chlubić... I. To znów prosi – "Od słuchania prawdopodobnych kłamstw / choć brzmią mile /jak granie zaczarowanej fujarki / nad stadem baranów" - Zachowaj nas.
Mamideł, omamów, złud nie brakuje, a Autorka "tka wiersze / ze smutku zamyślenia niezgody", bo "poeta najpiękniej mówi - nie / wszelkiej pospolitości" / *** Szczęście trwa chwilkę... I i czeka na swoją malutką nadzieję, która się czasem gdzieś wymyka. I choć Poetka wyraża swoją niezgodę na wszelkie zło, to jest w swych wierszach także zatroskana, subtelna i nastrojowa.
Poezja Wandy Spalińskiej jest refleksyjna, czasem gorzka, komentująca postawy i zachowania współczesnych Polaków, ich stosunek do wartości i odzyskanej wolności. Recenzenci zgodnie zauważają, że większość jej wierszy "wypączkowała" z chrześcijańskich drożdży, ale nie ma w nich egzaltacji i sztucznego patosu, jest za to zamyślenie nad istotą życia i przemijania. W Mamidłach podstawą refleksji poetyckiej oprócz zachowań ludzkich są narodziny córki, zmiana otoczenia, przyroda... Świat poetycki Wandy Spalińskiej ściśle łączy się z rzeczywistością, jednocześnie tej rzeczywistości ciągle się przeciwstawiając, czasem ze smutkiem, czasem z uśmiechem, z ironią.
Mamidła to już szósty tomik Wandy Spalińskiej. Zebrane w nim zostały wiersze z lat 1994-2004. W ciągu dziesięciu lat nie powstało ich wcale tak dużo.
Jest to bowiem poezja powściągliwa i zwięzła, oszczędna w zapisie. Daje jednak duże możliwości interpretacji, bo "Wiersz powstaje z niczego / na skrzyżowaniu świateł gwiazd / gdy Wielki i Mały Wóz pędzą / na złamanie dyszli".

MICHALINEUM

Salon Internetowy Mareckiego Ośrodka Kultury

salon

Wanda Spalińska